Ohai. Guess who's still alive and breathing? Als je mij raadde mag je een pluim komen halen.
Jaaaa, er is aardig wat tijd verstreken. Inmiddels alweer 20 jaar oud, 1 studie en anderhalf jaar kassawerk verder. Ironisch om terug te lezen dat ik me zo'n zorgde maakte over een verkeerde keuze maken en stoppen na een half jaar. Dat is namelijk precies wat er is gebeurd. Of ik er spijt van heb? Niet zozeer. Na mijn havo-diploma behaald te hebben was ik gewoon nog niet klaar om op te groeien. Ik had geen besef van werken voor mijn doelen (die ik niet eens had) en zelfstandigheid vond ik maar eng. Kassawerk bij de C1000 was goed voor mijn motivatie alhoewel ik er wel wat langer over heb gedaan om weer stappen te ondernemen om terug naar school te gaan.
Dit was niet echt bevorderend voor mijn thuissituatie, ik kreeg namelijk een enorme last op mijn schouders. Pappa en mamma die naar Thailand willen verhuizen, minder werk hebben dan vrije tijd en vooral verwachtingen van familie waaraan ik niet voldeed. Ik wil zo enorm graag dat mensen (en ikzelf!) trots op me kunnen zijn waardoor er een angst voor falen ontstaat. Inmiddels heb ik door dat ik dit los moet laten. Het leven kan niet vlekkeloos verlopen, het bestaat uit vallen en opstaan en keihard vechten voor wat je wil.
Ik ben eindelijk uit huis want ja, onder de vleugels van je ouders meeliften kan maar voor een bepaalde periode van tijd. Het was en blijft een beetje eng maar dit heeft mij echt goed gedaan. Zelfstandig zijn is iets waarmee ik ben opgegroeid, daar mag ik blij om zijn. Het heeft niet altijd z'n voordelen, maar hey. I can work with this. Vrijheid hebben is leuk, daar moet ik van genieten. Ik ben maar één keer jong and I hate to say so, maar YOLO. Dingen missen omdat je bang bent is jammer en enorm zonde. Ik betrap mezelf er wel nog regelmatig op dat ik bang ben voor bepaalde sociale dingen (God knows why...) en dat ik leun op andere mensen voor motivatie om mezelf er overheen te zetten. Wat dat betreft heb ik graag zekerheid, maar spontane dingen doen vind ik nog steeds belangrijk. Het leven moet me verassen, zo blijft het interessant.
Waarom ben ik gestopt met bloggen? Het is zo rustgevend om de chaos in mijn hoofd om te zetten in woorden en daardoor in zekere zin orde te creëren. Ik heb niet altijd mensen nodig, ik kan prima dingen alleen. Dit is er een voorbeeld van. I can be in a good place wanneer ik dat wil, ik moet soms gewoon even erachter komen hoe ik dat kan bereiken. Trots zijn op jezelf mag, en jezelf af en toe belonen voor de dingen die je doet is geoorloofd. Als het dan eens voorkomt dat je je rot voelt is dat geen ramp. Ie-der-een heeft er last van. Het gevoel dat je hebt wanneer je je weer beter voelt is zo ontzettend fijn en voelt misschien nog wel wat beter dan hoe je je "normaal gesproken" goed voelt. I'm in a good place - een zin die ik de afgelopen tijd een paar keer heb gezegd en zo voel ik me op dit moment ook. Houden zo.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten